Od 1852 do 1859 nosił tytuł c. k. pazia. Od tego czasu sympatię do niego miał cesarz Franciszek Józef I. Uczył się w Theresianum. W 1858 wstąpił do Armii Cesarstwa Austriackiego. Od około 1858 był podporucznikiem 2 klasy w szeregach 6 pułku kirasjerów (służył tam wtedy jego stryjeczny brat, rtm. Zygmunt Gniewosz), zaś od około 1864 podporucznikiem 1 klasy, od około 1867 nadporucznikiem w jednostce przemianowanej około 1868 na 6 pułku dragonów ze sztabem w Gosswardein. W trakcie swojej służby brał udział w wojnie francusko-austriackiej (1858-1859) i w wojnie prusko-austriackiej (1866). Po utworzeniu C. K. Armii w 1868 został zweryfikowany w stopniu nadporucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 maja 1866. Początkowo pozostawał oficerem 6 Morawskiego pułku dragonów, a około 1870/1871 służył w szeregach 9 Bukowińskiego pułku dragonów w Czegléd (w sztabie był tam ponownie jego krewny, ppłk Zygmunt Gniewosz). Około 1870 wystąpił z wojska. W 1880 jako nadporucznikowi w stanie spoczynku został mu przyznany charakter rotmistrza ad honores.