Wobec dużego znaczenia plemion Wołochów w państwie, w celu wzmocnienia swej pozycji, zawarł małżeństwo z córką jednego z wodzów wołoskich Tarona. Początkowo zagrożony ze strony Epiru starał się o poprawne stosunki z cesarzem bizantyńskim Michałem VIII Paleologiem, przyjmując z jego rąk tytuł sebastokratora i wydając swą córkę za siostrzeńca cesarskiego Andronika Tarchaniotesa. Rosnąca potęga cesarza bizantyńskiego skłoniła go jednak wkrótce do podjęcia kroków przeciwko niemu. W 1271 roku wspólnie z zięciem sprowadził na ziemie Cesarstwa dotkliwy w skutkach najazd tatarski. Wszedł też w antybizantyński sojusz z Andegawenami przygotowującymi inwazję na Cesarstwo Bizantyńskie. W efekcie swych działań znalazł się w 1275 roku w obliczu ofensywy wojsk Michała VIII Paleologa, dowodzonych przez zwycięzcę spod Pelagonii Jana Paleologa. Oddziały sebastokratora zostały rozbite, a wojska bizantyńskie stanęły pod murami stolicy Tesalii, leżącej na południe od Lamii, Neai Patrai. Władca Tesalii w trudnej dla siebie sytuacji wymknął się z oblężonego miasta i dotarł do Teb na dwór Jana de la Roche, od którego uzyskał posiłki – 300 jeźdźców. Z tymi siłami zaatakował oblegających i zmusił armię Jana Paleologa do odwrotu.