Motywem często obecnym w jej wczesnych pracach jest krew. Białe płótna z czerwonymi smugami (bez tytułu, 2001), witraże z motywem krwi (Witraże, Kościół Mariawitów w Pogorzeli, 2002; Friedenskirche we Frankfurcie nad Odrą, 2004), fotografie poplamionego krwią śniegu (Droga, 2003) czy instalacja – ślepy korytarz z odbitymi śladami dłoni i ciała umazanego krwią (bez tytułu, BWA w Zielonej Górze, 2001; CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, 2002). Prace Burskiej stanowią refleksję nad rodzącą się agresją, przemocą, traumą, bólem i cierpieniem.
Paweł Leszkowicz interpretował twórczość Burskiej w kontekście „pamięci architektury” – pamięci miejsca gromadzącego ludzkie emocje i ślady zdarzeń (2002)Paweł Leszkowicz, Architektura wnętrz – architektura przemocy. O sztuce Bogny Burskiej, www.free.art.pl/artmix, 2002.. Motyw ten szczególnie widoczny był w jednej z pierwszych realizacji artystki – instalacji bez tytułu zaprezentowanej w Galerii Białej w Lublinie (2002). Przestrzeń galerii została przekształcona w stylizowane mieszkanie, w którym znajdowały się pomieszczenia przypominające salon i pokój dziewczynki. Wśród codziennych przedmiotów umieszczono niepościelone łóżko z widoczną plamą krwi na prześcieradle – nie wyjaśniono po czym to ślad.