Spośród czynników do niego prowadzących dominuje proces zapalny, o którego znaczeniu w patofizjologii restenozy świadczy fakt, iż stopień jego nasilenia ściśle koreluje ze stopniem przerostu neointimy.
Mechaniczne rozciągnięcie ściany tętnicy, zdarcie warstwy komórek śródbłonka, rozerwanie błony elastycznej wewnętrznej (i niekiedy również zewnętrznej) oraz dyssekcja błony środkowej prowadzi do odsłonięcia trombogennych podśródbłonkowych składników ściany tętnicy takich jak kolagen, czynnik von Willebranda, fibronektyna i laminina. Doprowadzają one do aktywacji płytek, tworzenia śródściennego zakrzepu, a także do powstania miejscowej reakcji zapalnej z uwalnianiem czynników wzrostu i cytokin. Aktywowane płytki krwi poprzez uwalnianie czynników wzrostu takich jak PDGF, TGF-β, bFGF, EGF i interleukina-1, jak również dzięki ekspresji molekuł adhezyjnych takich jak selektyna-P aktywują zjawisko „rollingu” krążących leukocytów. Leukocyty wiążą się następnie silnie w sposób bezpośredni poprzez integrynę Mac-1 (CD11b/CD18) z receptorami GPIbα na płytkach krwi oraz przez wiązania poprzeczne z fibrynogenem do receptora GP IIb/IIIa. Migracja leukocytów w głąb ściany naczynia odbywa się dzięki obecności chemicznego gradientu cytokin, uwalnianych przez komórki mięśni gładkich oraz leukocyty osiadłe w medii.