Podejmują ten ruch oficjalnie władze wojskowe w 1932 roku, popierają i otaczają opieką, organizując w całej Polsce krakusów, jako konne przysposobienie wojskowe (KPW) według opisu gen. bryg. Józef Olszyna-Wilczyński, który w latach 1935–1937 był dyrektorem Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego.
Przysposobienie Wojskowe Konne (Krakusi) 1929-1939 Początki Przysposobienia Wojskowego Konnego sięgają 1927 roku, kiedy to na terenie powiatu ostrowieckiego, rotmistrz rez. 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, Jarosław Garliński przystąpił do organizowania ochotniczej formacji konnej. Z pomocą przyjaciół, oficerów rezerwy kawalerii i Związku Ziemian, w ciągu roku stworzył on oparty na zaciągu ochotniczym dywizjon kawalerii, składający się z kawalerzystów posiadających własne konie spełniające wymogi wojskowe. W tym samym roku, w powiecie łęczyckim, rotmistrz rez. 12 Pułku Ułanów Podolskich, Stanisław Młodzianowski, zorganizował oddział krakusów złożony z uczniów szkół średnich z Łęczycy – ochotników z własnymi końmi. Instruktorami zostali podoficerowie kawalerii.