Z czasów Henryka Lwa pochodzą dwa cenne dzieła plastyki romańskiej – stół ołtarza dedykowanego Marii (przy którym czytano Słowo Pańskie z Ewangeliarza Henryka Lwa) oraz wielki, brązowy świecznik siedmioramienny. Do XVII wieku katedra miała bogaty skarbiec, którego cenne dzieła złotnicze (m.in. krzyż Welfów, ołtarz przenośny Eilbertusa z Kolonii, relikwiarz kopułowy) określane są mianem Skarbu Welfów.
Historia Czasy średniowieczne thumb|Model kościoła – fragment nagrobka Henryka Lwa Początki dziejów obecnej katedry wiążą się z księciem Henrykiem Lwem, który obrał Brunszwik jako nową siedzibę swojego księstwa. Wcześniej istniał tu kościół zbudowany przez księcia Brunona, poświęcony w 1030. W 1173 po powrocie Henryka Lwa z pielgrzymki do Ziemi Świętej, władca podjął decyzję wzniesienia nowego, monumentalnego kościoła, który oprócz sakralnej funkcji miał wyrażać wysoką rangę władcy. W latach 1182–1185, kiedy to książę był skazany na banicję do Anglii, prace zostały przerwane. Część wschodnia wraz z prezbiterium została wzniesiona do ok. 1188 (kiedy poświęcono ołtarz NMP). Pomimo pożaru dachu w 1195, w roku śmierci Henryka Lwa, zakończono prace nad transeptem oraz korpusem nawowym i westwerkiem. Trzy lata później zmarła żona Henryka Lwa, Matylda, która została pochowana obok swojego małżonka.