Projekt przewidywał prowadzenie kanału częściowo z wykorzystaniem koryta rzeki. Na trasie kanału zaprojektowano 17 drewnianych śluz, przelewy, zastawy i mosty. Początkowo kanał miał być doprowadzony do Gliwic. Powstanie huty w Gliwicach (1798) i nowych kopalń węgla na terenie Śląska było powodem podjęcia decyzji o przedłużeniu kanału do Zabrza (poprzez tzw. Kanał Sztolniowy) i połączeniu go z podziemną sztolnią odwadniającą (Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna), służącą również do transportu węgla łodziami.
.
Budowa Budowa kanału rozpoczęła się w 1792 roku, ale wylewy Kłodnicy oraz odpływ siły roboczej i braki funduszy związane z prowadzonymi wówczas wojnami spowodowały znaczne przedłużenie budowy. Zakończenie budowy miało nastąpić w 1804 r., ale do 1803 r. oddano do użytku tylko odcinek z Koźla do Rzeczyc. W 1806 roku kanał był prawie ukończony i żeglowny na odcinku od Koźla do Gliwic, jednakże całkowitemu zakończeniu prac przeszkodził wybuch wojny z Napoleonem. Prace budowlane wznowiono w 1810 i w 1812 roku kanał został oddany do użytku. Ostateczne koszty zakończonej budowy wyniosły ponad talarów. Dla upamiętnienia budowy kanału tworzącego poprzez Odrę połączenie Gliwic z Morzem Bałtyckim na gliwickim rynku, obok ratusza postawiono fontannę z Neptunem autorstwa Johannesa Nitschego.