Energię na potrzeby destylarni otrzymuje się przez spalanie odpadów.
Przewaga konkurencyjna biopaliw brazylijskich nad biopaliwami amerykańskimi i europejskimi wynika przede wszystkim z zasobności tego kraju w surowce energetyczne używane do produkcji oraz z niższych kosztów produkcji i przetwórstwa tych surowców, tj. trzciny cukrowej niż zbóż czy buraków cukrowych. Wynika też z faktu, że odbywa się w zakładach stosujących wydajne technologie produkcji bioetanolu.
Większość pojazdów sprzedawanych w Brazylii jest napędzana benzyną i etanolem (tzw. flex-fuel).
Uprawa Uprawy koncentrują się w strefie klimatu zwrotnikowego i podzwrotnikowego między 30° szerokości geograficznej północnej i południowej. Okres wegetacji wynosi od 12 do 16 miesięcy. Do uprawy niezbędne są opady w granicach 1200-1600 mm/rocznie, temperatury powyżej 20 °C, żyzne gleby i intensywne nawożenie. Gleby mogą mieć odczyn od umiarkowanie kwaśnego do umiarkowanie zasadowego, o ile są dobrze odwodnione, luźne, głębokie i utrzymują wilgoć. Większość odmian trzciny może dać kilka kolejnych zbiorów, z których każdy następny jest mniejszy. Na dużą skalę trzcina cukrowa jest uprawiana najczęściej na obszarach równinnych – sprzyja to mechanizacji uprawy oraz ułatwia transport.