thumb|left|160px|Izraelscy żołnierze w ruinach kibucu Ramat Rachel, 1948 Osadnicy żydowscy powrócili rok później i przystąpili do odbudowy kibucu. Tym razem budowano trwałe murowane domy, których konstrukcja miała zapewnić mieszkańcom ochronę na wypadek kolejnych arabskich ataków. W centralnej części kibucu wybudowano jadalnię, wzniesioną z wapiennych kamieni. W kolejnych latach osiedlali się tutaj głównie imigranci z Polski, Niemiec i ZSRR. Kibuc bardzo szybko się rozwijał. Powstała obora, pralnia i piekarnia. Wielu członków kibucu pracowało w zakładach Dead Sea Potash Mills nad Morzem Martwym lub jako portierzy na stacji kolejowej w Jerozolimie. W latach 1936–1939 w Mandacie Palestyny ponownie wybuchły arabskie rozruchy. W okresie tym kibuc Ramat Rachel był wielokrotnie atakowany. Zginęło trzech mieszkańców kibucu, poniesiono także duże straty materialne. Pomimo to, pod koniec 1940 w Ramat Rachel żyło 250 mieszkańców.