Wykorzystuje się je także w pastach do zębów i płynach do płukania jamy ustnej w celu poprawy ich smaku.
Niektóre leki mogą być podawane w postaci cyklaminianów (m.in. cyklaminian cyproheptadyny i cyklaminian izoaminilu).
Historia i zagrożenia Słodki smak cyklaminianów został odkryty przypadkowo przez Michaela Svedę w 1937 roku.
We wczesnych latach 70. cyklaminiany podejrzewane były o właściwości rakotwórcze. Z tego też powodu ich użycie w żywności zostało w wielu państwach zakazane (m.in. w Kanadzie, Polsce, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii) lub znacznie ograniczone, m.in. poprzez wymóg stosowania etykiet ostrzegawczych. Sytuacja ta doprowadziła do konieczności znalezienia innych substancji słodzących (m.in. aspartamu, niektórych peptydów i acesulfamu K).
Ponowna ocena danych toksykologicznych wskazała jednak na brak takich właściwości. Wątpliwości budziła jedynie cykloheksyloamina – toksyczny metabolit cyklaminianów wytwarzany przez niektóre bakterie jelitowe w organizmie człowieka. Obecna wartość ADI (dopuszczalnego dziennego spożycia) ustalona przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds.