Inne sukcesy odniósł m.in. w: Zurychu (1962, turniej juniorów, I m.), Netanji (1973, turniej B, II m. za Izaakiem Radaszkowiczem), Amsterdamie (1973, turniej IBM-B, dz. III m. za Vlastimilem Jansą i Olegiem Romaniszynem, wspólnie z Hansem-Joachimem Hechtem), Sztokholmie (1973/74, turniej Rilton Cup, dz. I m. wspólnie z m.in. Istvánem Bilkiem i Heikki Westerinenem), Roskilde (1978, III m. za Larsem-Ake Schneiderem i Heikki Westerinenem), Kopenhadze (1998, III m. za Jonny Hectorem i Dariusem Zagorskisem oraz 1999, mistrzostwa miasta. I m.), Klaksvik (2002, dz. II m. za Kimem Pilgaardem, wspólnie z Jornem Slothem), Las Palmas (2005, dz. I m. wspólnie z Fernando Peraltą i Salvadorem Gabrielem Del Río Angelisem).
Po ukończeniu 60. roku życia zaczął z powodzeniem startować w rozgrywkach „weteranów”: w 2004 r. zajął IV m. w mistrzostwach Europy oraz VII m. – w mistrzostwach świataSenioren Schachweltmeisterschaft 2004 Halle, natomiast w 2005 r. - VI m. w mistrzostwach świataSenioren Schach Weltmeisterschaft 2005 Lignano.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1983 r., z wynikiem 2445 punktów dzielił wówczas 4-5. miejsce wśród duńskich szachistówFIDE rating history :: Jakobsen, Ole.
Przypisy
Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Ole Jakobsen er død
Linki zewnętrzne
Kategoria:Duńscy szachiści Kategoria:Szachiści XX wieku Kategoria:Szachiści XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Zmarli w 2010