Widoczna kombinacja detali zależała od miejsca patrzenia, co nawiązywać ma do idei gender i transseksualizmu. W swoich realizacjach Monika Zielińska podejmuje również tematykę związaną z beauty myth (Lebensborn 1999/2001), siostrzeństwem (cykl fotografii z 2001 roku), kulturowymi obciążeniami związanymi z byciem kobietą (Jak dorosnę będę dziewicą 2003), ale także z byciem artystką (Hommage à Witkacy 2001).
Do jej najbardziej znanych realizacji należą: zaprojektowany z Marcinem Górskim dla Przedwyborczej Koalicji Kobiet plakat Bez tytułu [To mi się przejadło] (2001), prezentowany na citylightach firmy AMS; plakat na manifestację 8 marca w Warszawie – Bez tytułu [Moje życie – mój wybór] (2002); a przede wszystkim obecny w przestrzeni publicznej w ramach Zewnętrznej Galerii AMS od listopada 2000 do stycznia 2001 roku billboard genealogia/ginealogia [blizna po matce] (1999). Ta ostatnia praca wchodzi w skład tryptyku dekonstruującego kulturowe/przedmiotowe postrzeganie ciała. Artystka zwraca tu uwagę na biologię nierozerwalnie związaną z kobiecym życiem, a także przywraca matce niejako miejsce w patriarchalnej kulturze – kulturze męskich wartości. Pozostałe dwa plakaty to bez tytułu [To nie jest muszelka] (1999/2001) oraz bez tytułu [Uśmiech] (2003).