W późniejszym czasie akces zgłaszały kolejne organizacje z Francji, Austrii, Danii, Belgii, Szwajcarii, Bułgarii, Polski (Związek Związków Zawodowych zgłosił akces w 1938, ale jego wstąpienie do Międzynarodówki, planowane na 1939, zostało uniemożliwione przez wybuch II wojny światowej) i Rumunii. Statut IWA przyjął również blok związków z USA, Kolumbii, Peru, Ekwadoru, Gwatemali, Kuby, Kostaryki i Salwadoru.
W Międzynarodowym Stowarzyszeniu Pracowników w szczytowym okresie jego rozwoju zrzeszonych było kilka milionów robotników; do największych związków zaliczała się hiszpańska Krajowa Konfederacja Pracy (CNT), włoski Unione Sindacale Italiana, argentyńska Federación Obrera Regional Argentina, niemiecki Freie Arbeiter-Union Deutschlands. Jednakże wiele z nich zostało zniszczonych lub poważnie osłabionych pod dojściu do władzy faszystów i nazistów w latach 30. oraz w czasie II wojny światowej. Organizacja zaczęła się odbudowywać dopiero na swoim VI zjeździe w 1951, ale popadła w kolejny kryzys w latach 60., który trwał aż do lat 80. W roku 1976, na XV zjeździe, reprezentowanych było tylko pięć sekcji, z czego dwa (CNT i związek bułgarski) działały na uchodźstwie. Na zjeździe w 1980 istniało już jednak 10, a w następnych latach przyłączały się kolejne związki, choć organizacja ucierpiała również w wyniku rozłamów (np.