„ten autor”. Deskrypcja nieokreślona (ang. indefinite description) odpowiada wyrażeniom typu „an F”, np. „a man” albo „a student”. Nie wskazuje jednego określonego przedmiotu, lecz mówi o pewnym przedmiocie spełniającym dany opis, np. „pewien człowiek”.
Teoria deskrypcji Russella Najbardziej znaną klasyczną analizę deskrypcji zaproponował Bertrand Russell w artykule On Denoting. Według Russella wyrażenia denotujące nie powinny być traktowane jak samodzielne nazwy; nie mają one znaczenia w izolacji, lecz są analizowane przez zdania, w których występują.
Russell odróżniał trzy przypadki wyrażeń denotujących: wyrażenie może być denotujące, ale nie denotować żadnego przedmiotu, np. „obecny król Francji”; wyrażenie może denotować jeden określony przedmiot, np. „obecny król Anglii” w przykładzie Russella; wyrażenie może denotować niejednoznacznie, np. „pewien człowiek”.
W analizie Russella deskrypcja określona nie jest zwykłą nazwą własną. Zdanie zawierające taką deskrypcję należy interpretować jako zdanie o strukturze kwantyfikacyjnej.