Największy wzrost uzyskuje się przy pH około 7,5 – w przypadku zakwaszenia podłoża ginie stosunkowo szybko.
Bakteria jest wrażliwa na standardowe środki dezynfekcyjne, nawet w niskich stężeniach.
Czynniki zjadliwości Do czynników zjadliwości zaliczane są: białko M – właściwości antyfagocytarne, podobieństwo do antygenów występujących na własnych tkankach adhezyny hialuronowa otoczka bakteryjna białko e – podobieństwo do antygenów występujących na własnych tkankach toksyny: pirogenne (SPE), hemolizyny (O,S) enzymy sprzyjające szerzeniu infekcji: hialuronidaza, proteinaza, streptolizyny, streptokinaza i nukleazy (analogiczne jak w innych grupach streptokoków).
Chorobotwórczość Bakteria może wywoływać anginę oraz rzadziej: zapalenie węzłów chłonnych, liszajec, różę, zapalenie naczyń limfatycznych, ucha środkowego i inne. Szczepy wytwarzające toksyny mogą ponadto powodować płonicę, paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego czy martwicze zapalenie powięzi.
Infekcje okołoporodowe Bakteria jest jedną z przyczyn zakażenia rany pępkowej oraz kikuta pępowiny u noworodków. Infekcja jest przenoszona przez zanieczyszczone ręce personelu. Dawniej Streptococcus pyogenes odpowiadał za sepsę u położnic (tzw.