Drugim znanym zapisem języka fińskiego jest zdanie z kroniki podróży z roku 1450 Mynna tachton gernast spuho somen gelen Emyna dayda. Współcześnie zdanie brzmiałoby: Minä tahdon kernaasti puhua suomen kieltä, (mutta) en minä taida; pol. – naprawdę chcę mówić po fińsku, ale nie potrafię. Zdanie to miał wypowiedzieć fiński biskup. W tym czasie na terenie Księstwa Finlandii lud mówił wieloma dialek­tami fińskimi i fińsko-szwedzkimi.

Pierwszym, znanym z imienia i nazwiska, pisarzem fińskim jest Jöns Budde, z klasztoru brygidek w Naantali (druga połowa XV wieku), który tłumaczył poszczególne księgi biblijne na język szwedzki, ówczesny język urzędowy Finlandii.

Praktycznie nie zachowały się do dzisiaj żadne przykłady literatury średniowiecza i wcześniejszej w języku fińskim, choć zdarzały się pojedyncze fińskie zdania wplatane w teksty dokumentów i teksty modlitw tłumaczone na ten język. Niewykluczone, że w średniowieczu w ograniczonym zakresie mogła się rozwijać fińska literatura, ale nie mogła odgrywać ona większej roli. W okresie reformacji i późniejszym wiele średniowiecznych tekstów religijnych uległo zniszczeniu.