W 1970 został zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wkrótce wyjechał na stypendium do Teheranu (1972–1973). W 1974 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o rozwoju konsonantyzmu ormiańskiego, a w 1985 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa irańskiego i ormiańskiego na podstawie rozprawy o początkach nowo- i średnioperskiego systemu fonologicznego.

Wskutek negatywnej opinii Komitetu Zakładowego PZPR – wynikającej z zaangażowania w działalność opozycyjną i publikowania w prasie podziemnej – nie otrzymał awansu zawodowego. Dopiero w 1988 otrzymał stanowisko docenta. Jednocześnie w latach 1976–1994 pełnił funkcję kierownika Zakładu Iranistyki, a w latach 1989–1994 wicedyrektora Instytutu Filologii Orientalnej.

W latach 1988–1991 wyjeżdżał na stypendium Fundacji Pax Christi do Wiednia, a w roku akademickim 1992–1993 nauczał na Uniwersytecie w Lejdzie dialektologii ormiańskiej. W latach 1994–1995 pracował jako radca ambasady w Teheranie. W 2002 uzyskał kolejno stanowisko profesora nadzwyczajnego, a następnie tytuł profesora. Członek Collegium Invisibile.