Centralna Białoruska Rada Wojskowa (biał. Цэнтральная Беларуская Вайсковая Рада) – białoruska niepodległościowa instytucja wojskowa na przełomie 1917/1918 r.
Od 31 października do 6 listopada 1917 r. odbywał się w Mińsku zjazd przedstawicieli wojskowych-Białorusinów Frontu Zachodniego, 12 Armii, Floty Bałtyckiej i Frontu Rumuńskiego, który postanowił politycznie podporządkować się Wielkiej Radzie Białoruskiej i w jej imieniu przystąpić do formowania białoruskich oddziałów wojskowych. W tym celu została powołana Centralna Białoruska Rada Wojskowa. Na jej czele stanął Symon Rak-Michajłouski, I zastępcą został Kastuś Jezawitau, II zastępcą – Tamasz Hryb, skarbnikiem – Vasil Zacharka, zaś członkami – Wiaczasłau Adamowicz, Mikoła Szyła i Jeraszewić. Wkrótce został do niej dokooptowany gen. mjr Kiprian Kandratowicz. Rada stała na stanowisku niezawisłości Białorusi. Podjęła bezskuteczne próby sprowadzenia z Frontu Rumuńskiego i Południowo-Zachodniego na Białoruś ok. 200 tys. żołnierzy pochodzenia białoruskiego służących w rosyjskiej armii. Rozpoczęto też działania mające doprowadzić do sformowania białoruskich oddziałów wojskowych. Zajmowało się tym biuro wojskowe pod przewodnictwem gen. K. Kandratowicza, w skład którego wchodzili ponadto gen. mjr Pażarski, płk Karamouski i K. Jezawitau. Pod koniec listopada 1917 r.