Śmierć Hartmuta Katza, w wieku zaledwie 53 lat, była wielkim zaskoczeniem i głęboko poruszyła społeczność językoznawców diachroników. Ten postawny, brodaty mężczyzna (Eugene Helimski, blisko zaprzyjaźniony z Katzem, napisał o nim we wspomnieniu: a bearded giant, resembling a geologist or a lumberjack from the Siberian taiga much more than a German professor), niechętny wszelkim badaniom terenowym, a szczerze przywiązany do swego biurka, wydawał się okazem zdrowia (jedynie w ostatnich miesiącach życia widać było po nim chorobę).
Najważniejsze publikacje książkowe Generative Phonologie und phonologische Sprachbünde des Ostjakischen und Samojedischen, 1975 Selkupische Quellen. Ein Lesebuch, 1979 Selcupica III. Castréns nordselkupische Lieder, 1986 Selcupica IV. Die Märchen in Grigorovskis „Azbuka”, 1988 Studien zu den älteren indoiranischen Lehnwörtern in den uralischen Sprachen (wydanie pośmiertne), 2003 Kleine Schriften (wydanie pośmiertne), 2007
Bibliografia Eugene Helimski: Hartmut Katz 1943–1996. „Finnisch-Ugrische Forschungen” 54/3 (1997), s. 391–395. Eberhard Winkler: Hartmut Katz (1943–1996). „Linguistica Uralica” 33/1 (1997), s. 77–79.
Kategoria:Niemieccy językoznawcy Kategoria:Ugrofiniści Kategoria:Ludzie urodzeni w Stuttgarcie Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Zmarli w 1996