Jako gorliwy anglikanin Cripps udzielał się w sprawach kościelnych. W 1900 r. został mianowany wikariuszem generalnym Yorku, a w 1902 r. objął analogiczne stanowisko w Canterbury. W 1906 r. ponownie przegrał wybory parlamentarne. W ławach Izby Gmin zasiadł ponownie w 1910 r. jako reprezentant okręgu Wycombe. W 1914 r. otrzymał tytuł 1. barona Parmoor i zasiadł w Izbie Lordów.
Mimo iż Parmoor nie był sędzią został powołany do Tajnej Rady i Komitetu Sądowego Izby Lordów. Sprzeciwiał się przystąpieniu Wielkiej Brytanii do I wojny światowej. Po wojnie często występował na arenie międzynarodowej. Był założycielem Rady Walki z Głodem. Działał również na rzecz powołania Ligi Narodów. Po utworzeniu w 1920 r. Narodowego Zgromadzenia Kościelnego do zarządzania Kościołem Anglii, Parmoor został wybrany członkiem Izby Świeckiej i został jej pierwszym przewodniczącym.