Szkic biograficzny Ernst Leopold był synem stacjonowanego w szwedzkim wówczas Stralsundzie majora (późniejszego podpułkownika) Henryka Filipa Gideona Schantza. Mając 15 lat zaciągnął się do armii, w roku 1819 został podoficerem huzarów, w 1820 chorążym, a w 1829 porucznikiem kawalerii. Na wieść o wybuchu Powstania listopadowego wyruszył do Polski (jako jeden z pięciu tylko Szwedów), by pomóc Polakom w ich walce. Oficjalnie poprosił o roczny urlop na wyjazd do Francji, gdyż rząd byłego jakobina Karola XIV Jana, drżącego o swój niezbyt legitymistyczny tron, był bardzo nieprzychylny wszelkim zrywom rewolucyjnym. We Francji Schantz spędził parę miesięcy, biorąc lekcje szermierki i nawiązując kontakty z Polakami.
Granica między Prusami a Kongresówką była starannie pilnowana, ale za radą polskich znajomych z Paryża Schantz udał się w okolice Kalisza, którego teren miejski na zachodzie i południu graniczył z zaborem pruskim, i udało mu się nocą przedostać się do Kongresówki. Przyjęty natychmiast do armii przez gen. Skrzyneckiego, 7 sierpnia 1831 walczył jako chorąży 2.p. ułanów w bitwie pod Łowiczem, brał także udział w bitwie pod Międzyrzecem i został ciężko ranny. 1 września awansował na porucznika wojsk polskich i otrzymał srebrny krzyż Virtuti Militari, 15 października krzyż złoty.