Pomimo oporu konserwatywnych kół kierujących konstrukcją okrętów, skupionych wokół Rady Konstrukcyjnej (Board of Construction) i Biura Konstrukcji i Napraw (Bureau of Construction and Repairs, BC&R), rósł nacisk na realizację nowych projektów. W 1904 roku, po interwencji Rady Głównej Marynarki (General Board) – ciała doradczego Sekretarza Marynarki, a także samego prezydenta Roosevelta, BC&R przystąpiło do projektowania nowego rodzaju pancernika, lecz szczegółowe prace trwały długo. Głównym projektantem okrętów był szef BC&R kontradmirał Washington Capps.
Nowe pancerniki stanowiły pod względem projektu i charakterystyk ewolucję poprzedniego typu Connecticut. Było to odmienne podejście do projektowania, niż prezentowane przez Brytyjczyków, którzy zaprojektowali swój okręt od początku. Projekt amerykański miał cechy wszystkich wczesnych okrętów liniowych (przeddrednotów) US Navy. Jedną z wymaganych cech był duży zasięg operacyjny. Parametry okrętów zostały ograniczone przez limit 16 000 ton narzucony przez Kongres na podstawie wielkości typu Connecticut. To spowodowało, że Amerykanie musieli skonstruować silniejszą niż dotychczas jednostkę o wyporności 16 000 ton, podczas gdy zagraniczni projektanci mieli nawet problemy z utrzymaniem wyporności 18 000 ton.