Od 19 lutego 1914 do 20 stycznia 1915 pełnił rolę okrętu flagowego 4 Dywizjonu 1 Eskadry.
15 maja 1916 został przydzielony do ograniczonej służby w rezerwie (ang. reduced commission in reserve) w i został tego dnia wydzielony z Floty Atlantyku. Pancernik był jednostką flagową dowódcy Sił Rezerwowych od 24 czerwca 1916 do 28 września.
27 marca 1917 w Hampton Roads pancernik wrócił do pełnej służby. 3 maja 1917, krótko po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do I wojny światowej, na okręcie podniesiono proporzec dowódcy 3 Dywizjonu Pancerników Floty Atlantyku i rozpoczęto intensywne szkolenia artyleryjskie oraz alarmowe, by osiągnąć gotowość bojową. „Rhode Island” został przydzielony do pełnienia służby przeciw okrętom podwodnym w pobliżu Tangier Island. W 1918 po powrocie do bazy w Hampton Roads został przeniesiony do 2 Dywizjonu Pancerników. W czerwcu, pozostając gotowym do zamorskiego przydziału, podjął specjalne ćwiczenia torpedowe.
Po zakończeniu wojny w listopadzie 1918 został przydzielony do transportu żołnierzy amerykańskich z Europy do USA. Na pokład załadowano kilkaset dodatkowych łóżek i pancernik odbył pięć podróży do Europy i z powrotem, przewożąc pomiędzy 18 grudnia 1918 i 4 lipca 1919 ponad 5000 ludzi.