W latach 1914–1915 był oficerem w sztabie Korpusu Indyjskiego.
Kiedy Partia Konserwatywna weszła w maju 1915 do rządu wojennego Asquitha, Smith został radcą generalnym. Otrzymał również tytuł szlachecki. W październiku tego roku został prokuratorem generalnym. W 1916 odpowiadał za proces i egzekucję irlandzkiego nacjonalisty sir Rogera Casementa. W 1919 został kreowany 1. baronem Birkenhead i zasiadł w Izbie Lordów. Otrzymał również urząd lorda kanclerza. Brał udział w rokowaniach zakończonych podpisaniem traktatu anglo-irlandzkiego w 1921. W tym samym roku doprowadził do odrzucenia przez Izbę Lordów propozycji deputowanego Fredericka Macquistena dotyczącej penalizacji lesbianizmu. Podczas debaty Birkenhead argumentował, że 999 kobiet na 1000 nigdy nie słyszało o podobnych praktykachLaura Doan, Fashioning Sapphism: The Origins of a Modern English Lesbian Culture, Columbia University Press, Nowy Jork, 2001, , str. 56-60.
W 1921 tytuł Birkenheada podniesiono do rangi wicehrabiego. W 1922 otrzymał tytuł hrabiego Birkenhead i wicehrabiego Furneaux. Po upadku rządu Lloyda George’a w 1922 Birkenhead nie wszedł w skład konserwatywnych gabinetów Bonar Lawa i Baldwina. W drugim gabinecie Baldwina był w latach 1924–1928 ministrem ds. Indii. Po zakończeniu kariery politycznej został rektorem Uniwersytetu Aberdeen.