Inskrypcje Najsłynniejszą eteocypryjską inskrypcją jest grecko-eteocypryjski tekst wyryty na kamiennej płycie z czarnego marmuru, odnalezionej w 1913 roku, w ruinach starożytnego miasta – Amathus. Datowana na ok. VI w. p.n.e. i zawiera dialektu attyckiego greki i eteocypryjskiego. Tekst eteocypryjski jest zapisany, przy pomocy cypryjskiego pisma sylabicznego, biegnie od prawej do lewej, tekst grecki zapisany majuskułą, od lewej do prawej, poniżej tekstu eteocypryjskiego. Podobnie, jak w innych inskrypcjach eteocypryjskich, można tu jedynie zidentyfikować imiona własne, występujące w tekście greckim. Na uwagę zwracają końcówki słów: -se, -so, -na, -ko, -no oraz – jak się wydaje, bardzo ważny, zrostek -oti. Sugerowano, że o-i-te może oznaczać spójnik 'i'/'lub'.
Eteocypryjski: 1:a-na ma-to-ri u-mi-e-s[a]-i mu-ku-la-i la-sa-na a-ri-si-to-no-se a-ra-to-wa-na-ka-so-ko-o-se 2:ke-ra-ke-re-tu-lo-se ta-ka-na-[?-?]-so-ti a-lo ka-i-li-po-ti Proponowana wymowa: 1: Ana mator-i um-iesa-i Mukula-i Lasana Ariston-ose Artowanaksoko-ose 2: kera keretul-ose.