W tym czasie jest sołtysem w Mezilečí Jakub Mertlík, któremu pomagali radni Matouš Tylš, Martin Bartoňů, Jan Vávrů, Jiřík Maták a Václav Horák. Wtedy było Mezilečí wsią, w której żyła większość niekatolików (w 1651 r. 96 z 106 mieszkańców Mezilečí). Sytuacja ta wywołała oburzenie na zamku w Smirzicach, ale nieporozumienia zostały rozwiane dzięki bardzo smakowitym pstrągom, których tutaj hodowano v wielu stawach (V Drahách, V Končinách a Pod Mačátky). W 1655 r. pojawił się ponadto nowy staw Kašna. Żaden z nich nie istnieje do dziś.
W 1661 r. są dobra smirzickie ponownie podzielone. Tym razem między synów Macieja Gallasa – Antoniego Pankraca oraz Franciszka Ferdynanda. Powstaje tak część hořiněveska i część smirzicka, do której należy także Mezilečí.
Antonín Pankrác Rudolf Gallas nie był dobrym gospodarzem, dlatego jego część została w 1685 r. sprzedana. Jej właścicielką została Isabella Magdalena z Porcie, hrabina z Šternberka. Ale już w następnym roku umiera i opiekuństwo nad nieletnim synem Janem Josefem ze Šternberka wziął jego wujek Václav Vojtěch ze Šternberka a na Zelené Hoře. W tym czasie pod groźbą wysokich kar pozwolono Mezilečí brać sól tylko z magazynu w Smirzicach, ale wieś wykupiła się z tego zobowiązania. Kosztowało to 2 kopy groszów czeskich rocznie.