Czynne prawo wyborcze przysługiwało każdemu obywatelowi, który ukończył 30 lat, z wyjątkiem wojskowych w służbie czynnej, osób ograniczonych w korzystaniu z praw cywilnych lub pozbawionych praw publicznych. Bierne prawo wyborcze do Senatu posiadał każdy kto ukończył 40 lat, nie wyłączając wojskowych w służbie czynnej. Okręgiem wyborczym do Senatu było województwo, przy czym, w stosunku do liczby mandatów sejmowych na liczbę mieszkańców, liczba mandatów do Senatu wynosiła 1/4. Kadencja Senatu trwała 5 lat i była ściśle powiązana z kadencją Sejmu. Rozwiązanie Sejmu przed upływem kadencji mogło nastąpić na mocy decyzji Prezydenta, podjętej za zgodą 3/5 ustawowej liczby członków Senatu lub mocą własnej uchwały Sejmu, powziętej większością 2/3 głosów, przy obecności połowy ustawowej liczby posłów. W razie rozwiązania Sejmu rozwiązaniu podlegał również Senat.
Kompetencje Senatu Kompetencje ustawodawcze Senatu ograniczały się do wnoszenia poprawek do ustaw uchwalonych przez Sejm. Mogły one być odrzucone przez Sejm większością 11/20 głosów. Senat nie posiadał prawa inicjatywy ustawodawczej.
Kompetencje kontrolne przysługiwały Senatowi w ograniczonym zakresie. Przysługiwało mu prawo interpelacji.