W czasie restauracji Burbonów Ludwik XVIII nadał Mont Valérien Stowarzyszeniu Misji Francuskich, które na nowo wzniosło na wzniesieniu zabudowania klasztorne. W 1824 misjonarze otworzyli tam cmentarz, który wkrótce stał się elitarnym miejscem pochówku dla arystokracji francuskiej. Powszechnie kojarzone z legitymizmem, miejsce to zostało na wyraźne życzenie liberałów przejęte przez państwo po rewolucji lipcowej ordonansem królewskim z 25 grudnia 1830. Król wydał również drugi ordonans zabraniający, poza szczególnymi wyjątkami, nowych pochówków na dotychczasowym cmentarzu.
Fort 200px|left|thumb|Tablica pamięci deportowanych Żydów francuskich W 1840 wzgórze weszło w skład rozbudowywanych fortyfikacji otaczających Paryż, rok później wzniesiono na nim istniejący do dzisiaj fort. Obiekt ten, przeznaczony do obrony miasta Paryża, w praktyce spełnił rolę odwrotną. Jego położenie na wzgórzu wyraźnie górującym nad stolicą Francji pozwoliło dwukrotnie wykorzystać go do ostrzału miasta z dział dalekiego zasięgu. Pierwszy raz uczyniły to wojska pruskie w grudniu 1870, a w pół roku później – wersalczycy tłumiący Komunę Paryską. Pociski wystrzeliwane z Mont Valérien bez problemu docierały wówczas do samego centrum miasta.