Na początku XVIII wieku brytyjska stała armia liczyła około 26 000 żołnierzy. Było to niewiele w porównaniu z np. Austria (ok. 150 000 żołnierzy w tym czasie) czy Francją (ok. 200 000 żołnierzy w tym czasie). W przypadku wojny zaciągało się nowych. W czasie wojny o sukcesję hiszpańską ich liczba sięgała 55.000. W czasie wojny siedmioletniej było ich przeciętnie około 65.000. Zdolności mobilizacyjne były duże, o czym może świadczyć fakt, że przez szeregi armii brytyjskiej walczącej z buntownikami amerykańskimi (1776–1783) przewinęło się około 160 000 żołnierzy.
Często rekrutowano wśród pijaków czy nawet przestępców więc armia mimo swego ogromnego męstwa nie cieszyła się (poza kadrą oficerska) wielkim mirem wśród społeczeństwa. W czasie amerykańskiej wojny o niepodległość Brytyjczycy wygrali 70% bitew, a i wcześniej zwykle triumfowali nad przeciwnikiem nawet silniejszym liczebnie. Ciągle brakowało jednak należytej infrastruktury armijnej. Pod koniec wieku XVIII Henry Shrapnel wymyślił granat odłamkowy nazwany do dziś na jego cześć szrapnelem.
Kolejne wielkie reformy wojskowe miały miejsce w 1881 roku. Odtąd stale zwiększano liczbę batalionów w wielu pułkach.