W 1938 r. wystąpił głośno przeciw konferencji w Monachium i przyjęciu jej dyktatu. Za okupacji niemieckiej czołowy przedstawiciel czeskiego ruchu oporu na Morawach (organizacja Obrona Narodu), od września 1941 r. w podziemiu. W 1944 r. główny przedstawiciel wojskowy w organizacji Rada Trzech i w końcu uznany za dowódcę całego miejscowego ruchu oporu. W drodze do obozu partyzanckiego zginął w strzelaninie z czeskimi żandarmami. W odwecie za jego śmierć partyzanci rozstrzelali potem 4 z 5 żandarmów na posterunku.
Pod koniec wojny został pośmiertnie awansowany do stopnia generała armii.
Odznaczenia Order Milana Rastislava Štefánika II Klasy – 1992, pośmiertnie Krzyż Wojenny Czechosłowacki (1914-1918) – czterokrotnie Order Sokoła z mieczami Czechosłowacki Medal Rewolucyjny Czechosłowacki Medal Zwycięstwa 1918 Krzyż Zasługi Ministra Obrony Republiki Czeskiej II Stopnia – 2004, pośmiertnie Oficer Orderu Legii Honorowej – Francja Krzyż Wojenny 1914-1918 – Francja Wielki Oficer Orderu Korony – 1936, Jugosławia Oficer Orderu Orła Białego – Serbia Komandor Orderu św.