Francja W latach 1930–1932 mieszkał na Łotwie, po czym wyjechał na stałe do Niemiec. Nauczył się języka niemieckiego, pracował dorywczo jako tłumacz. Znalazłszy w końcu pracę na uniwersytecie w Jenie stracił ją za udział w ruchu antyfaszystowskim, za co na krótko został aresztowany. W Berlinie spotkał się z André Gide, który doradził mu wyjazd do Francji i obiecał swą pomoc. W lecie 1932 Vildé dotarł do Paryża i dzięki pomocy Gide'a został zatrudniony w Muzeum Człowieka. Podjął naukę języków niemieckiego i japońskiego. W 1937 ukończył studia w zakresie tego pierwszego języka, a w Muzeum Człowieka został kierownikiem zakładu kultur Arktyki. W 1937 i 1938 prowadził badania archeologiczne w Estonii i w Finlandii.
W momencie wypowiedzenia wojny został wcielony do armii, chociaż planował kolejny wyjazd badawczy do Skandynawii. Po walkach w Ardenach został wzięty do niewoli, z której zdołał uciec do Paryża.
Ruch oporu W lipcu 1940 Vildé założył ze współpracownikami z Muzeum Człowieka grupę antyhitlerowską pod nazwą Narodowego Komitetu Ocalenia Publicznego.