Historia Najstarszy opis akardii pozostawił w 1533 roku BenedettiBenedetti, A. (1553) De morborum a capitae ad pedis signis. Habes Lector Studiose Hoc Voluminae. Lucae Antonij Juntae, Wenecja.. Opisał on patologiczny, bezpostaciowy twór i błędnie zinterpretował go jako zaśniad. W 1832 roku Gurlt wprowadził termin fetus amorphus na określenie wad występujących u bydła. Geoffrey Saint Hilaire jako pierwszy użył pojęcia acardia. Szczegółowe opisy zespołu przedstawiono pod koniec XIX wieku. Były to m.in. prace AhlfeldaAhlfeld F. Die Missbildungen des Menchen, Lipsk, 1880., FisheraFisher GF. Diploteratology, Albany, 1868., Kronera, FörsteraForster A. Die Missbildungen des Afenschen systematisch dargestellt, Jena, 1861., HirstaHirst BC, Pierson GA. Human Monstrosities, 1892 i TaruffiegoTaruffi C. Stoma della Teratologiea, Bolonia, vols. i.-vi., 1881-1891.. Ahlfeld jako pierwszy zwrócił uwagę na rolę unaczynienia łożyska w patogenezie wady. Schatz w 1898 przeprowadził podział wady na typ hemiacardius i holoacardiusSchatz CF. Die Acardii und ihre Verwandten. Berlin: A. Hirschwald 1898. Das w 1902 wyróżnił cztery typy: acardius acephalus, acardius amorphus (anideus), acardius acormus i acardius anceps (paracephalus)Das K. Acardius anceps. Br J Obst Gynaecol 2, 341, 1902.