W przysłowiach ludowych oznaczał człowieka upartego„Uparty jak Mazur”; „Mazur, gdy go oddadzą do dworu: pierwszego roku kpią z niego, drugiego – on drwi z drugich, trzeciego iz samego pana”, [w:] Zbigniew Benedyktowicz. Portrety „obcego”: od stereotypu do symbolu. 186. i walecznego„Polak do rady, Litwin do zwady, Mazur do boju, Niemiec do stroju, Włoch do lutni, Rusin do bałamutni” z 1640.” Ruch Literacki 1988. t. 29, s. 92..
Istnieje teza, że słowo może mieć pochodzenie staroruskie – Madzior → Maziur → Mazur (węgierskie Magyar → Węgier) i pierwotnie oznaczało węgierskich najeźdźców. Z czasem nazwa została przeniesiona na przybywających z Mazowsza uciążliwych osadników„Na Rusi Czerwonej, staroruskie (XIV-XV wiek) to Madzior, Maziur, Mazur – „Węgier” – uciążliwi dla rodzimej ludności czerwonoruskiej najeźdźcy węgierscy których zastąpili dokuczliwi przybysze z Mazowsze. Mazur „mieszkaniec Mazowsza”, jest późnym (1596) rutenizmem, w świetle materiałów onomastycznych – częste w województwie ruskim nazwy osobowe;