Wojny biskupie (ang. Bishops' Wars) 1639–1640 r. były pierwszym z epizodów wojny trzech Królestw, w wyniku których władzę na wyspach brytyjskich w połowie XVII. wieku objęli purytanie. Zapoczątkował ją w roku 1639 konflikt pomiędzy Anglią i Szkocją. W następnym roku konflikt ten przerodził się w spór pomiędzy angielskim królem i parlamentem.
Kulisy konfliktu Reformacja i powstanie protestantyzmu doprowadziły do gwałtownego sporu pomiędzy Szkocją i Anglią, której król Henryk VIII był zwolennikiem protestantyzmu i ogłosił się głową kościoła angielskiego. W Szkocji natomiast panował ruch prezbiteriański. Król Jakub VI powoływał biskupów w porozumieniu z Kościołem, podczas gdy jego poprzednik Henryk VIII osobiście zamierzał decydować o wyborze biskupów.
Jego syn, Karol I, odmiennie niż ojciec starał się narzucić swoją wolę biskupom Kościoła Szkockiego. Gdy w roku 1637 dokonał próby wprowadzenia w Szkocji Modlitewnika Powszechnego opartego na liturgii angielskiej, doszło do powstania. Inicjatorką zrywu była przekupka Jenny Geddes, która podczas wprowadzania Modlitewnika w katedrze St.Giles w Edynburgu, rzuciła krzesłem w kierunku księży. Wkrótce wytworzyła się opozycja przeciwko działaniom Karola, której zwolennicy zobowiązali się do utrzymania prezbiterianizmu w Szkocji (podpisanie tzw.