Przetwarzanie klastrowe IBM DB2 v9 jest serwerem bazy danych obsługującym równolegle trzy najpopularniejsze techniki partycjonowania danych: partycjonowanie zakresowe, partycjonowanie mieszane i partycjonowanie wielowymiarowe. Partycjonowanie zakresowe – bazuje na dzieleniu tabeli na fragmenty na podstawie klucza partycjonowania. Wstawiane wiersze są dzielone między partycjami na podstawie ustalonego zakresu klucza partycjonowania. Partycjonowanie mieszane – dzieli dane na podstawie wartości zwracanych przez funkcję haszującą, wygenerowanych na podstawie klucza partycjonowania i liczby partycji. Metoda ta wykorzystywana jest przez Database Partitioning Feature (DPF) w celu automatycznej dystrybucji danych na wiele komputerów. Partycjonowanie wielowymiarowe – opiera się na fizycznej organizacji tabel w specjalne bloki w których pogrupowane są rekordy o tych samych wartościach kluczy MultiDimensional Clustering (MDC). Dla tabel zorganizowanych mechanizmem MDC automatycznie tworzone są indeksy bitmapowe w celu szybszej lokalizacji bloków.
W celu zwiększenia potencjału obliczeniowego ogromnych wolumenów danych zapytania SQL są automatycznie dzielone na podzadania i wykonywane na wszystkich klasterach równolegle.