Licencje, na których firma AT&T udostępniała system uniwersytetom, firmom komercyjnym oraz rządowi Stanów Zjednoczonych, obejmowały pełen kod źródłowy wraz z fragmentami zależnymi od sprzętu napisanymi w asemblerze PDP-11. Kopie jądra systemu z komentarzem krążyły od 1977 roku w społeczności informatyków w postaci książki „Lions’ Commentary on UNIX 6th Edition, with Source Code” autorstwa profesora Uniwersytetu Nowej Południowej Walii, Johna Lionsa – dzięki czemu zyskał on popularność jako system edukacyjny.
Numery wersji Uniksa nadawano na podstawie wydań podręczników użytkownika. W 1975 roku wydano wersje 4, 5 i 6. Wprowadziły one pojęcie przetwarzania potokowego, co zaowocowało pojawieniem się bardziej modularnego kodu i przyspieszenia rozwoju. Ponadto pojawiły się pierwsze rozbieżności między wersjami używane w Bell Labs i poza nim, jako że w tym samym czasie pojawiły się też dwie pierwsze dystrybucje zewnętrzne: oraz komercyjny IS/1. W miarę przepisywania coraz większej części systemu na język C, wzrastała przenośność systemu. Grupa programistów z Uniwersytetu w Wollongong uruchomiła system na komputerze , zaś Bell Labs opracował kilka portów na wewnętrzne potrzeby AT&T oraz w ramach eksperymentów.