Po dojściu Witolda do władzy namiestnika na Litwie (ugoda w Ostrowie 1392), Włodzimierz próbował bronić swojego władztwa przed zakusami Witolda i Skirgiełły. Pod koniec października lub w listopadzie 1394 został jednak pozbawiony władzy nad Kijowem, w zamian zaś otrzymał księstwo kopylskie i słuckie i stał się wasalem WitoldaJ. Tęgowski, Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów, Poznań – Wrocław 1999, s. 82–83. Z. Wdowiszewski, Genealogia Jagiellonów i Domu Wazów w Polsce, Kraków 2005, s. 37, podał jako datę wyparcia Włodzimierza z dzielnicy kijowskiej początek 1395.. Włodzimierz występuje po raz ostatni w źródłach jako świadek traktatu Witolda z zakonem krzyżackim z 12 października 1398J. Tęgowski, Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów, Poznań – Wrocław 1999, s. 83..
Dziećmi Włodzimierza Olgierdowica byli: córka, żona księcia twerskiego Wasyla, córka, żona księcia raciborskiego Janusza II, Aleksander, zwany Olelko (ur. 1395 lub wcześniej, zm. 1454), od którego wywodzi się ród Olelkowiczów-Słuckich, Iwan Bielski (zm. 1452 lub później), od którego wywodzi się ród Bielskich, Andrzej.
Przypisy
Bibliografia . Tęgowski J., Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów, Wydawnictwo Historyczne, Poznań – Wrocław 1999, s. 81–84. .
Kategoria:Olgierdowicze Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Urodzeni w XIV wieku