Ich preferowanym tematem był pejzaż, a najistotniejszymi cechami ich malarstwa było stosowanie czystych, płaskich i pełnych światła plam koloru, śmiała deformacja rysunku oraz rezygnacja ze światłocienia i plastycznego modelunku.
Takie syntetyczne uproszczenie form i płaskie zestawienia żywych, kontrastujących barw, często pozbawionych związku z rzeczywistością, już w 1899 pojawiły się w twórczości Henriego Matisse’a, który później był czołową postacią grupy.
Maurice de Vlaminck i André Derain stosowali mniej kontrastujące zestawienia barwne (Paysage aux Arbres Rouges de Vlamincka z 1906, Baigneuses Deraina z 1906). Raoul Dufy podkreślał ostre barwy ciężkim, czarnym konturem (La Plage de Ste-Adresse z 1904). W portretach Keesa van Dongena dominowała intensywna czerwień (Femme fatale z 1905). Z fowistami przez pewien czas związani byli także Georges Rouault i Georges Braque.
Fowizm wywarł silny wpływ na niemiecki ekspresjonizm (Die Brücke, Der Blaue Reiter) i na szkockich kolorystów.