Po zamachu stanu z 9 września 1944, w rezultacie którego władzę w Bułgarii przejęli komuniści, wstąpił do komitetu Frontu Ojczyźnianego działającego w Fakultecie Medycznym i w Uniwersytecie Sofijskim, a także objął stanowisko sekretarza Związku Młodzieży Socjalistycznej. W 1946, z powodu działalności antykomunistycznej, został okresowo internowany. W listopadzie tego samego roku wybrano go do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego 6. kadencji. 1 lipca 1948, decyzją zdominowanego przez komunistów Prezydium Parlamentu, został pozbawiony immunitetu poselskiego, a następnie skazany na dziesięć lat pozbawienia wolności. Wyrok odbywał w obozach w Wenczanie i w Belene oraz w więzieniach w Plewenie i w Pazardżiku.
W okresie transformacji ustrojowej w Bułgarii na przełomie lat 80. i 90. na nowo zaangażował się w politykę. Był jednym z inicjatorów reaktywowania Bułgarskiej Partii Socjaldemokratycznej (BPSD) i włączenia jej w struktury antykomunistycznego Związku Sił Demokratycznych (ZSD). Od 26 listopada 1989 pełnił funkcję przewodniczącego BPSD. Wziął udział w negocjacjach przy Okrągłym Stole.