W pierwszych dniach wojny przeniesiony do 11 Górnośląskiego pułku piechoty jako dowódca plutonu lub kompanii. Ranny pod Sandomierzem. Do konspiracji wstąpił w styczniu 1940 po nawiązaniu kontaktu z Władysławem Liniarskim. Od 15 stycznia 1941 do 20 kwietnia 1942 był komendantem Obwodu AK Wysokie Mazowieckie, a następnie objął stanowisko inspektora Inspektoratu II Podlaskiego, któremu podlegały obwody Wysokie Mazowieckie i Bielsk Podlaski. W 1942 awansowany do stopnia kapitana, a w 1944 majora. Dowódca 76 pułku piechoty AK odtwarzanego w 1944 na bazie inspektoratu podlaskiego, z którym uczestniczył w akcji „Burza”. Po zajęciu terenu okręgu przez Armię Czerwoną powrócił na dotychczasowe stanowisko.
Po rozwiązaniu struktur AK czynnie włączył się w działalność WiN. Prześladowany przez UB, aresztowany w lutym 1952. Torturowany fizycznie i psychicznie w trakcie 18-miesięcznego śledztwa nie załamał się.