Georges Bizet oraz Nikołaj Rimski-Korsakow określali niektóre swoje uwertury mianem audabe.
Za jedną z najwybitniejszych uwertur uznaje się uwerturę do Snu nocy letniej Williama Szekspira skomponowaną w 1826 przez 17-letniego Feliksa Mendelssohna-Bartholdyego.
Uwertura włoska
mały|prawo|Alessandro Scarlatti, twórca uwertury włoskiej, na portrecie nieznanego malarza z XVIII wieku Forma uwertury włoskiej, zwanej też neapolitańskąNazwa nadana od szkoły kompozytorskiej, w której powstała. lub sinfonią, stworzona została przez Alessandra Scarlattiego, który wprowadził ją w operze Dal male il bene z 1686. Składa się ona z trzech części: szybkiej-wolnej-szybkiej, przy czym część środkowa miała początkowo charakter śpiewnego łącznika w tonacji paralelnej, zaś część ostatnia miała charakter taneczny. Uwertura włoska jako wstęp do dzieł scenicznych przyczyniła się do wykształcenia formy sonatowej, głównie symfonii.
Uwertura francuska