prowadzenie zakładu przejęły siostry samarytanki i do ich zgromadzenia wstąpiła Stefanowicz, chcąc całkowicie zaangażować się w pomoc podopiecznym. Ze względu na dalsze pogorszenie stanu zdrowia nie złożyła kolejnych ślubów i wyjechała w 1930 do Łucka. Tam wstąpiła do zgromadzenia sióstr misjonarek (benedyktynek). Pracowała w prowadzonym przez siostry sierocińcu, uzyskała pozwolenie władz szkolnych na otwarcie przedszkola i klas początkowych nauczania podstawowego; dla starszych dziewcząt zorganizowała seminarium wychowawcze, a dla sióstr zakonnych wewnętrzne studia pedagogiczne. Na polecenie przełożonej generalnej oraz biskupa łuckiego Adolfa Szelążka opracowała projekt reformy Zgromadzenia Sióstr Misjonarek-Benedyktynek. Zostały jej powierzone liczne funkcje zakonne - kierowniczki sierocińca, dyrektora seminarium wychowawczego, wreszcie generalnej przełożonej Zgromadzenia (1933). Stan zdrowia nie pozwolił jej na dłuższą pracę na tych urzędach, złożyła je na kapitule generalnej w 1935 i wyjechała na półroczne leczenie.