Jan Drews (ur. 1 września 1646 na Warmii, zm. 21 grudnia 1710 w Warszawie) – jezuita pochodzący z Warmii, profesor teologii w Wilnie i Warszawie, pozostawił kilka prac treści religijnej. Rektor Seminarium Papieskiego w Braniewie w latach 1692–1694, 1697–1699 i 1705–1709.
Życiorys Jan Drews pierwsze nauki pobierał w Reszlu. Do zakonu jezuitów wstąpił w 1664. W latach 1667–1670 studiował teologię w Braniewie, a następnie w 1670–1671 w Akademii Wileńskiej. Po święceniach kapłańskich został profesorem teologii w Akademii Wileńskiej (1671–73), w Braniewie (1674–76), a następnie w Warszawie (1686–92), gdzie nauczał również prawa kanonicznego. W latach 1693–97 i 1705–08 był w Braniewie rektorem alumnatu papieskiego, dla którego wybudował gmach i założył drukarnię, oraz rektorem seminarium duchownego; w 1709 został rektorem kolegium w Warszawie.
Napisał m.in. Methodus peregrinationis (1684) – przewodnik po miejscach słynących z cudownych obrazów w Polsce i na Litwie, Breviarium asceticum (Braniewo 1700), zawierające rozmyślania i czytania duchowne na rok liturgiczny, Distractiones itinerantium (Braniewo 1701), Foedus apostolicum pro Dei gloria (Braniewo 1701,17203;