Petyr Dimitrow Gabrowski (bułg. Петър Димитров Габровски; ur. 9 lipca 1898 w Razgradzie, zm. 1 lutego 1945) – bułgarski adwokat i polityk, jeden z założycieli i liderów nacjonalistycznej organizacji Bojownicy na rzecz Rozwoju Bułgarskości, minister kolei, poczty i telegrafu (1939–1940) oraz spraw wewnętrznych i zdrowia publicznego (1940–1943), tymczasowy premier Carstwa Bułgarii (1943).
Życiorys Uczestniczył w I wojnie światowej w randze dowódcy plutonu (1917–1918). Po wojnie ukończył prawo w Sofijskim Uniwersytecie Św. Klemensa z Ochrydy, następnie pracował jako adwokat w stolicy kraju. Był germanofilem. W 1936 został jednym z liderów nacjonalistycznej organizacji Bojownicy na rzecz Rozwoju Bułgarskości, która sympatyzowała z niemieckim nazizmem.
Pod koniec 1939 został ministrem kolei, poczty i telegrafu w czwartym gabinecie rządowym Kjoseiwanowa. Po objęciu funkcji premiera przez Fiłowa od lutego 1940 piastował urząd ministra spraw wewnętrznych i zdrowia publicznego. Wkrótce po przystąpieniu Bułgarii do paktu trzech (1 marca 1941) był jednym z polityków odpowiedzialnych za współpracę z hitlerowskimi Niemcami. Zdaniem niektórych historyków przyczynił się do deportacji ok.