W listopadzie 1918 Malinow podał się do dymisji.
W następnych latach pozostawał w opozycji wobec rządów Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego. W 1922 przystąpił do antyrządowej koalicji Blok Konstytucyjny, której celem było odsunięcie ludowców od sprawowania władzy. Jesienią tego samego roku został aresztowany i wraz z innymi liderami Bloku wtrącony do więzienia. Po przewrocie 9 czerwca 1923 wyszedł na wolność i na nowo podjął działalność polityczną. Wkrótce potem na krótko wstąpił do prorządowego Porozumienia Demokratycznego, ale na początku 1924 opuścił je i wznowił działalność Partii Demokratycznej. Do 1931 był liderem opozycji.
W 1931 został jednym z inicjatorów utworzenia szerokiej koalicji wyborczej, która została nazwana Blokiem Narodowym. Po zwycięskich dla koalicji czerwcowych wyborach parlamentarnych stanął na czele nowego rządu. Po kilku miesiącach zrezygnował ze stanowiska premiera i 15 października 1931 objął urząd Przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, który sprawował do momentu majowego zamachu stanu w 1934. Po przewrocie, którego nigdy nie uznał, kontynuował działalność polityczną w opozycji wobec autorytarnego reżimu, dążąc do przywrócenia zasad demokracji parlamentarnej. Zmarł w czasie obrad przed wyborami do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 24.