Wyeksponowanie danego tonu składowego uzyskuje się zabiegami konstrukcyjnymi, np. podpierając sztabki w punktach, w których powstają węzły żądanego tonu składowego fali dźwiękowej.
Czas trwania dźwięków wibratorów w idiofonach zależy od spężystości materiału, z którego są wykonane: metal ma dużą sprężystość naturalną, która przekłada się na długi czas wybrzmiewania wibratora, drewno – małą sprężystość naturalną i krótki czas wybrzmiewania. Podczas gry, instrumentalista może skracać czas wybrzmiewania, tłumiąc dźwięk, np. przez dotknięcie lub dociśnięcie powierzchni instrumentu dłonią.
Barwa dźwięku idiofonów zależy od kształtu wibratora i od materiału, z którego jest zbudowany.
Podział thumb|Skrzypce gwoździowe – idiofon z grupy pocieranych thumb|Pozytywka – idiofon z grupy lamelofonów W opracowanej w 1914 przez Ericha Moritza von Hornbostela i Curta Sachsa, zrewidowanej w 2001 przez klasyfikacji naukowej idiofonom przypisany jest identyfikator główny 1 i kolejno: 11: Idiofony uderzane – instrument pobudzany do wibracji przez uderzanie (np. , gong, dzwon, gruchawka, ), 12: Idiofony języczkowe (idiofony szarpane, lamelofony) – języczki, tzn. elastyczne płytki, zamocowane jednym końcem, są zaginane (napinane) i potem zwalniane, aby powracały do pozycji wyjściowej (np.