Wynika to z faktu, że Vim w swej istocie pozostał edytorem wierszowym – nadającym się głównie do pisania kodu, więc niepraktycznym do tworzenia np. grafiki ASCII, gdzie swobodne manipulacje na pionowych blokach tekstu wymagają traktowania ekranu raczej jak matrycy znaków niż zbioru wierszy.
Z tego samego powodu nie należy do szczególnie wygodnych poruszanie się w pionie po długich, zawiniętych wierszach. Chyba że ustawimy to w pliku konfiguracyjnym. Należy umieścić poniższe linie: map <Down>g<Down> map <Up>g<Up> nmap j gj nmap k gk vmap j gj vmap k gk
Jednakże ogromna konfigurowalność edytora i możliwość stworzenia skryptów zwiększających jego funkcjonalność powodują, że powyższe ograniczenia mogą być zlikwidowane.
W vi klawiszom ruchu w kierunku pionowym odpowiadają litery: k (góra) oraz j (dół). Tak też jest w Vimie, co weteranom trybu tekstowego pozwala zachować np. w GNU/Linuksie przynajmniej część przyzwyczajeń nabytych przy pracy z vi na systemie Unix.
Przykłady poleceń Podstawowe polecenia są identyczne jak w vi. Vim jednak nie byłby tym, czym jest, gdyby nie miał setek nowych. Poniżej przykłady tych najciekawszych i najbardziej użytecznych (w wersjach najkrótszych, co oznacza: najpraktyczniejszych).