W 1521 objął funkcję biskupa kamieńskiego. Okres jego pontyfikatu przypadł na czasy rozwoju Reformacji. Manteuffel nie był w stanie przeciwdziałać rozwojowi protestantyzmu w miastach pomorskich, do którego poniekąd osobiście się przyczynił doprowadzając do rozproszenia białobockich zakonników wędrujących teraz po obszarze całego księstwa i głoszących reformę religii. Miał jednak poparcie w szlachcie, która sprzeciwiała się nowemu prądowi religijnemu i zapewniała wsparcie swojemu ordynariuszowi w prowadzeniu kontrreformacji.
13 grudnia 1534 uczestniczył w sejmie trzebiatowskim. Po jego zakończeniu odmówił przystąpienia do Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego. Odrzucił zarówno Ordynację Kościelną Jana Bugenhagena z 1535, jak i agendę do niej z 1542.
W wyniku sekularyzacji dóbr kościelnych utracił władzę nad kamieńskim dominium biskupim. Stracił też faktyczną władzę nad diecezją kamieńską, która została podporządkowana administracji luterańskiego konsystorza oraz mianowanych przez książąt pomorskich generalnych superintendentów. Nie mając wpływu na Kościół Pomorza wycofał się z życia publicznego.