Józef Kidoń (ur. 9 marca 1890 w Rudzicy, zm. 10 marca 1968 w Warszawie) – polski malarz-portrecista.
Życiorys Jego ojcem był Franciszek Kidoń, a matką Matylda z domu Kermel. W roku 1910 rozpoczął studia malarstwa w lwowskiej Wolnej Akademii Sztuki u Stanisława Kaczora Batowskiego i Ludwika Kwiatkowskiego. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany i jako oficer armii austriackiej w okolicach Triestu wykonywał rysunki dla prasy. Po wojnie powrócił do Lwowa, a w 1922 przeniósł się do Warszawy, gdzie zdobył popularność jako malarz-portrecista warszawskich elit.
Pierwszą indywidualną wystawę miał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych we Lwowie w 1921, drugą w marcu-kwietniu 1926 roku w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi„Łódź w Ilustracji”, 7 III 1926, nr 10, s. 1–4., trzecią w Katowicach (1927), po której przeprowadził się do tego miasta i gdzie pozostał do roku 1939, i czwartą ponownie w Łodzi w marcu 1930„Łódź w Ilustracji”, 16 III 1930, nr 11, s. 3–4.. W Katowicach poznał działacza śląskiego Stanisława Ligonia. W kwietniu 1929 został zarejestrowany Związek Zawodowy Artystów Plastyków na Śląsku, w którym Ligoń został prezesem, a Kidoń członkiem zarządu. Związek liczył około 40 artystów. Również na Śląsku Kidoń zajmował się portretowaniem osób z kręgu elit, m.in. wojewody Michała Grażyńskiego.