Nowy patriarcha nie wtrącał się do polityki. Wyznaczył 20 kanoników do odprawiania nabożeństw w bazylice Grobu Świętego, usunął z niej duchownych wschodnich obrządków i wyposażył świątynię w dzwony. Arnulf przy pomocy tortur zmusił duchownych greckich do wydania mu relikwii Krzyża Świętego.
W grudniu 1099 książę Antiochii Boemund z Tarentu i biskup Daimbert z Pizy w zamian za obietnicę pomocy dla Gotfryda z Bouillon doprowadzili do pozbawienia Arnulfa godności patriarchy i wyboru na ten urząd Daimberta z Pizy.
W 1102 Daimbert został usunięty z urzędu patriarchy, ale Arnulf mimo starań nie zdołał go objąć. Patriarchą został dopiero w 1112. W 1114 legat papieski Berenger, biskup Orange na zwołanym przez siebie synodzie pozbawił Arnulfa godności patriarchy z powodu symonii i pobłogosławienia trzeciego małżeństwa króla Baldwina I. Władca ożenił się z hrabiną Adelajdą del Vasto, ale wcześniej nie rozwiązał swojego drugiego małżeństwa. Zimą 1115 Arnulf udał się do Rzymu, gdzie uzyskał u papieża anulowanie decyzji legata, obiecując w zamian, że skłoni Baldwina I do oddalenia trzeciej żony. Po śmierci Baldwina I poparł Baldwina II z Le Bourg i koronował go na króla jerozolimskiego.
Bibliografia
Kategoria:Łacińscy patriarchowie Jerozolimy Kategoria:Kapelani Kategoria:Uczestnicy pierwszej wyprawy krzyżowej Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1118